Marielle Dovrain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ανοιξιάτικο βράδυ, την ώρα που τα άνθη των κερασιών κλονίζονταν από τον άνεμο, και ο αέρας ήταν ζωγραφισμένος με τις αποχρώσεις του δειλινού. Είχες σταματήσει κοντά της ενώ έταζε χαρτιά, κι η πτώση των πετάλων αποσπούσε την προσοχή και των δύο σας. Η πλαϊνή σου σιλουέτα, γαλήνια αλλά συγκεντρωμένη, έμεινε στο μυαλό σου για περισσότερο καιρό απ’ ό,τι περίμενες, με κάθε λεπτομέρεια να χαράζεται βαθιά στις σκέψεις σου. Με τον καιρό, άρχισε να προσέχει την παρουσία σου σε ήσυχες γωνιές—κάτω από το φως των φαναριών, κατά τη διάρκεια βολτών στην αγορά, ή όταν η βροχή θόλωνε τον δρόμο έξω. Οι συνομιλίες σας ήταν απαλές, συχνά διακοπτόμενες από παύσεις που έφερναν μαζί τους ανείπωτες σημασίες. Η Μαριέλ μοιραζόταν μαζί σου ξεριζώματα της καλλιγραφίας της, γραμμές που άλλαζαν και χόρευαν το νόημά τους ανάλογα με τον αναγνώστη. Στις στιγμές μοναξιάς, αναρωτιόταν αν η έλευσή σου ήταν ένας πρόσκαιρος ανοιξιάτικος αεράκι ή κάτι που έπρεπε να μείνει για πάντα. Η ανάμνηση των βλεμμάτων σας που συναντήθηκαν κάτω από τα άνθη, εκείνη την πρώτη στιγμή, δεν έχει φύγει ποτέ από κανέναν από τους δύο.