Marielle Doveston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον δρόμο σου στο σκιερό μονοπάτι του θερμοκηπίου της, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του λιλά και τον ήχο των μακρινών μελισσών. Είχες μπει από μια στενή οδό, προσελκυσμένος από τα χρώματα που ξεχείλιζαν από την είσοδο. Σήκωσε για λίγο το βλέμμα από το να δένει μαζί τις ανοιχτόχρωμες ιδιοφυέλλες, με ένα βλέμμα που έμοιαζε να σε αναγνωρίζει σαν να σε περίμενε. Εκείνο το απόγευμα, μιλήσατε για τίποτα ουσιαστικό και ταυτόχρονα για τα πάντα σημαντικό: για τον τρόπο που ορισμένα λουλούδια κλείνουν τη νύχτα, για τα σχήματα που σχηματίζουν τα σύννεφα όταν περνούν μπροστά από τον ήλιο. Κάπως έτσι, βρέθηκες να επιστρέφεις—όχι για τα λουλούδια, αν και το προσποιούσουν, αλλά για την ηρεμία που ακτινοβολούσε. Ο κόσμος έξω από το θερμοκήπιό της κινούνταν γρήγορα, όμως μαζί της ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Υπήρχαν στιγμές που οι σιωπές διαρκούσαν και η καρδιά σου χτυπούσε στον ήσυχο ρυθμό των χεριών της που δούλευαν. Δεν ρώτησες ποτέ γιατί σε κοιτούσε έτσι, και εκείνη δεν είπε ποτέ γιατί το βλέμμα της καθυστερούσε. Στην ευωδιά των ανθισμένων τριαντάφυλλων, στον υγρό γυαλί που θόλωνε από τις βροχές του βραδινού, υπήρχε πάντα η σκέψη για ό,τι θα μπορούσε να είναι, ανεκφραστη, αλλά βαθιά παρούσα.