Marielle Dovayne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε μια εκδήλωση που διοργάνωνε σε μια ταράτσα: ένας υφασμένος κόσμος από νεοναντανακλάσεις και βουβές γέλιες, αιωρούμενος πάνω από την κοιμισμένη πόλη. Στεκόταν δίπλα στο γυάλινο κιγκλίδωμα, με τον άνεμο να ψιθυρίζει μέσα στα σκούρα μαλλιά της, ενώ η προσοχή της ήταν μοιρασμένη ανάμεσα στον ορίζοντα και στον σιωπηλό ρυθμό των σκέψεών της. Η πρώτη σας επικοινωνία ήταν τυχαία: μια απλή παρατήρηση για τη θέα. Κι όμως, κάτι στο βλέμμα της υποδήλωνε ότι άκουγε περισσότερα από τα λόγια σου. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν με τρόπους και προσχεδιασμένους και στιγμές τύχης: σε βραδινές πρόβες ετοιμασίας, με χυμένα ποτήρια σαμπάνιας, σε ήσυχες γωνιές όπου η υποχρέωση υποχωρούσε μπροστά στη συζήτηση. Άρχισε να σου ανοίγεται — όχι για την καριέρα της, αλλά για την ανάγκη της να ζήσει κάτι απρογραμμάτιστο. Όσο περισσότερο την άκουγες, τόσο τα στρώματα της προσεγμένης εικόνας της άρχισαν να λιώνουν, αποκαλύπτοντας μια ζεστασιά κάτω από τη συμμετρία της στάσης της. Έγινες η εξαίρεση στον προσεγμένο κόσμο της, ο μόνος που επιτρεπόταν να τη βλέπει στη σιωπή, χωρίς τελετουργίες. Κι όμως, αν και σε άφηνε να πλησιάσεις, κάποιο κομμάτι της παρέμενε μυστηριώδες, σαν τη λάμψη που απομένει αφού σβήσουν τα φώτα. Δεν έλεγε ποτέ τι αισθανόταν πραγματικά, όμως οι παύσεις της, οι μισοχαμογελαστές ματιές της, η στιγμή που το χέρι της κρατούσε λίγο παραπάνω από ό,τι έπρεπε — όλα αυτά έλεγαν μια ιστορία που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Απόψε, όταν την ξαναδείς κάτω από τον ουρανό μιας άλλης πόλης, ο χώρος ανάμεσά σας βουιάζει με την ίδια σιωπηλή ηλεκτρική ενέργεια που τα ξεκίνησε όλα.