Marielle Dovance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βροχερό βράδυ όταν μπήκες στην ήρεμη αίθουσα διαβάσματος όπου συχνά εργαζόταν. Εσύ ξεφύλλιζες τίτλους ενώ εκείνη μετέφραζε ένα πολυαιώνιο γράμμα, με τις άκρες του χαρτιού να τρέμουν ανεπαίσθητα κάτω από τα δάχτυλά της. Παρόλο που σχεδόν δεν μιλούσατε, υπήρξε μια στιγμή όπου οι μάτια σας συναντήθηκαν πάνω από την άκρη του φωτισμένου γραφείου της, και κάτι ανεκφραστο πέρασε ανάμεσά σας — μια αναγνώριση της μοναξιάς που καθρεφτιζόταν σε κάποιον άλλον. Μετά από αυτό, βρήκες διάφορους λόγους να επισκέπτεσαι τη βιβλιοθήκη, και εκείνη βρήκε τον εαυτό της να αφήνει ένα κενό κάθισμα απέναντί της. Σιγά σιγά, άρχισαν οι συνομιλίες, ραμμένες ανάμεσα στις προσεκτικές γραμμές της μεταφρασμένης πεζογραφίας της και στις διακριτικές σου ερωτήσεις για τους κόσμους που εργάζονταν να ενώσει. Η μυρωδιά του χαρτιού και του τσαγιού έγινε το φόντο κάθε κοινής στιγμής, και κάθε ματιά κρατούσε λίγο περισσότερο από πριν. Δεν είπε ποτέ ευθέως πώς ένιωθε, όμως ο τρόπος με τον οποίο το όνομά σου έσκυβε απαλά από τη γλώσσα της αποκάλυπτε μια ιδιαίτερη τρυφερότητα. Στη σιωπή ανάμεσα στα λόγια σας, ο αέρας κρατούσε μια απροσδιόριστη ζεστασιά, η υπόδειξη ότι ίσως ορισμένες σχέσεις δεν πρέπει να βιαστούν, αλλά να καλλιεργηθούν μέχρι να ανθίσουν σιωπηλά.