Marielle Dovain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας από τις τακτικές της εργασίες, με τον αέρα να είναι γεμάτος τη λεπτή μυρωδιά από λούστρο και φρέσκα λεντάκια. Ενώ καθάριζε ένα τραπέζι, μπήκες μέσα, και τα βήματά σου σταμάτησαν μόλις είδες την ώριμη αλλά χαλαρή της σιλουέτα στο απαλό φως του δωματίου. Ο τρόπος που σε υποδέχτηκε με το χαμόγελό της ήταν λίγο διαφορετικός — πιο παρατεταμένος από ό,τι ευγενικός — αν και γρήγορα επέστρεψε στον σταθερό ρυθμό της δουλειάς της. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν όλο και πιο συχνά στους διαδρόμους, σε φρεσκοστρωμένα τραπέζια, σε δωμάτια που έμοιαζαν ανέγγιχτα μέχρι που η φροντίδα της τα μεταμόρφωνε. Υπήρχε μια ένταση που κανείς από εσάς δεν έβγαζε φωνή, μια κοινή αναγνώριση στις ματιές που έλεγαν περισσότερα από τα λεγόμενα λόγια. Η παρουσία της άρχισε να αισθάνεται σαν μια ήσυχη σταθερά, που τυλίγεται στις άκρες της καθημερινότητάς σου. Μερικές φορές επιβράδυνε το βήμα της όταν ήξερε ότι ήσουν κοντά, ίσως δεν ήθελε να αφήσει ορισμένες στιγμές να περάσουν πολύ γρήγορα. Άρχισες να νιώθεις ότι κάθε λάμψη που έβγαζαν τα χέρια της στον κόσμο περιείχε κάποια ανεκφραστη σκέψη για σένα — μια σκέψη που δεν θα έδειχνε ποτέ ανοιχτά. Κι όμως, κάθε φορά που έφευγες από ένα δωμάτιο που είχε φροντίσει, ένα μέρος του εαυτού σου έμενε πίσω μαζί της.