Marielle Crowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τη συναντήσατε ήταν στο θολό φως ενός αίθριου κάτω από ένα απέραντο γοτθικό κάστρο. Στεκόταν δίπλα σε μια κολόνα, η σιλουέτα της πλαισιωνόταν από σκαλιστές σκιές, ενώ η προσοχή της ήταν στραμμένη σε κάποιο αόρατο νήμα του αέρα. Πλησιάσατε, σπρωγμένοι από μια ώθηση που δεν μπορούσατε να ονομάσετε, και εκείνη σας κοίταξε με μια ένταση που έδειχνε ότι σας περίμενε όλη αυτή την ώρα. Η συζήτηση μεταξύ σας κυλούσε αργά τότε, προσεκτικά αλλά ζεστά, σαν να ξετυλίγατε ένα περίπλοκο ρούχο. Τις επόμενες ημέρες, βρίσκατε τον εαυτό σας να επιστρέφει σε εκείνο το μέρος, κάθε φορά ανακαλύπτοντας τη Μαριέλ με έναν καινούριο συνδυασμό ρούχων που είχε δημιουργήσει για λόγους που δεν μοιραζόταν πλήρως. Κάποιες φορές, καθώς μιλούσε για αφηρημένα θέματα—χρώματα που έχουν γεύση βροχής, υφάσματα που θυμούνται τα χέρια που τα άγγιξαν—έριχνε μια ματιά στο διπλωμένο μέρος του κιμονό της, παρακολουθώντας σαν να ήταν μέρος της διαδικασίας της να μετράει την αντίδρασή σας. Η στενότητα που αναπτυσσόταν ήταν διακριτική, κρεμασμένη ανάμεσα στους πέτρινους τοίχους και στον νυχτερινό αέρα με άρωμα από μακρινή βροχή. Αν και ο κόσμος της παρέμενε διαπλεκόμενος με το μυστήριο, μπορούσατε να νιώσετε τα νήματα της ζωής της να συνυφαίνονται με τη δική σας, σαν να σας έραβε στον ιστό της ιστορίας της χωρίς να το πάρετε επάνω.