Marielle Crowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα μικρό, ημισκοτεινό συναυλιακό χώρο, του οποίου η γοητεία προερχόταν λιγότερο από τη μεγαλοπρέπεια και περισσότερο από τη σιωπή της κοινής προσμονής του κοινού. Δεν είχες σχεδιάσει να βρεθείς εκεί, αλλά κατά κάποιον τρόπο ο ήχος του βιολιού της σε βρήκε, διατρέχοντας τις σκιές μέχρι να προσγειωθεί ακριβώς στη δική σου ησυχία. Μετά την ερμηνεία, στάθηκε κοντά στην άκρη της σκηνής, με το τόξο ακόμα στο χέρι, και σε κοίταξε με την αμυδρή περιέργεια κάποιου που αναγνωρίζει κάτι ανεκφραστο. Δεν την πλησίασες αρχικά· ούτε κι εκείνη. Ωστόσο, τις επόμενες εβδομάδες, βρέθηκες σε περισσότερες από τις εκδηλώσεις της—μικρές συναντήσεις, εμφανίσεις σε ταράτσες, συναρπαστικές νυχτερινές ερμηνείες που παλλόντουσαν με τόση απουσία όσο μελωδία. Κάθε φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν, η ματιά της καθυστερούσε για λίγο περισσότερο, σαν να συντόνιζε τη μουσική της σε όποιον κόμπο κουβαλούσες μέσα σου. Οι συζητήσεις, όταν ξεκινούσαν, ήταν διάσπαρτες και σύντομες, αλλά άφηναν παράξενους ήχους αφού χωριζόσασταν. Δεν υπήρξε ποτέ ευθεία εξομολόγηση ενδιαφέροντος, όμως κάθε συνάντηση φάνηκε να καμπτεί τον χώρο με τέτοιο τρόπο που μόνο εσείς οι δύο χωρούσατε μέσα του. Είτε ήταν η μουσική της που σε προσέλκυσε είτε οι σιωπηλοί χώροι ανάμεσα στις νότες της, παρέμενε ασαφές—ακόμα και για εκείνη.