Marielle Crowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο περιθώριο του πεδίου εκπαίδευσης, ενώ η μυρωδιά του σανό και του δέρματος διαπερνούσε το χώρο ανάμεσά σας σαν μια γέφυρα χωρίς λόγια. Την πρώτη φορά που συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, ήταν καβαλώντας το άλογό της, σταθερή στη σέλα με μια στάση που μιλούσε ταυτόχρονα για έλεγχο και πρόσκληση. Ανταλλάξατε μόνο λίγες κουβέντες ανάμεσα στο τρίξιμο των μπότων και στο απαλό σφύριγμα του ζώου δίπλα της, όμως εκείνο το στιγμιαίο συναίσθημα έμεινε: η φωνή της και ο τρόπος που σε κοίταζε σαν να ήσουν ένας γρίφος αξίζοντας να τον αναζητήσεις. Τα βράδια που ακολούθησαν, έβρισκες διάφορες δικαιολογίες για να περνάς από τις στάβλους της, είτε για να την παρακολουθήσεις να δουλεύει είτε για να αιχμαλωτίσεις το θράσος του χαμόγελού της κάτω από εκείνο το χαρακτηριστικό κόκκινο χείλος της. Υπήρχε πάντα μια ανεκφραστη αγωνία στον χώρο· η χαλαρή της άνεση υποδήλωνε φιλία, όμως το άγγιγμα του χεριού της όταν σου έδινε τα λουριά μιλούσε για κάτι πολύ πιο επικίνδυνο, πολύ πιο οικείο. Οι διακρίσεις ανάμεσα στον αναβάτη και τον θεατή άρχισαν να διαλύονται και σύντομα ακόμα και το πιο μικρό βλέμμα φάνταζε βαρύ από υποσχέσεις. Η στάση της σε έκανε να αναρωτιέσαι αν απλώς παρατηρούσες ή αν ήσουν ήδη μέρος της ιστορίας της—σύρομενος στο ρυθμό του κόσμου της όπου το πάθος και η δεξιοτεχνία κινούνταν συγχρόνως.