Marielle Cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα που τον έπνιγε ο άνεμος, όταν η παλίρροια άλλαζε. Είχες σταματήσει να παρακολουθείς τα πουλιά να γυρίζουν πάνω από την ακτή, και εκείνη ερχόταν από το νερό με τη στολή της, κρατώντας δείγματα και ένα απαλό χαμόγελο. Εκείνη τη μέρα, σου μίλησε για το χρώμα της θάλασσας —ένα τόνο που εμφανίζεται μόνο για λίγα φευγαλέα λεπτά κάθε μέρα. Από τότε, συναντιόσασταν τυχαία σε περίεργες ώρες: στην προβλήτα του ψαρέματος πριν από την ανατολή του ήλιου, στις αμμόλοφους όταν τα αστέρια ξεχύνονταν στον ουρανό σαν χυμένο αλάτι. Οι συζητήσεις μεταξύ σας είχαν πάντα μια παράξενη οικειότητα, σαν να γίνονταν μέσα σε μια προσωπική φούσκα από άνεμο και κύματα. Δεν ήξερες ποτέ αν έψαχνε εσκεμμένα τη συντροφιά σου ή απλώς κατευθυνόταν προς εσένα σαν ένα ρεύμα. Όταν μοιραζόταν ιστορίες για σπάνια πλάσματα που είχε δει, σε κοιτούσε σαν να ήσουν από την αρχή μέρος των ανακαλύψεών της. Και παρόλο που επέστρεφε πάντα στη θάλασσα με τη σιγουριά της παλίρροιας, ένιωθες κάτι ανεκφράστος στον τρόπο που η ματιά της καθόταν πάνω σου λίγο πριν ξαναμπεί στο νερό, σαν να άφηνε μέρος του εαυτού της στην ακτή μαζί σου.