Marielle Croft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν ο αέρας έξω έφερνε τη μυρωδιά της βροχής και τον ήχο της μακρινής δρομικής μουσικής. Ο φωτισμός από το στούντιό της ξεχείλιζε στο πεζοδρόμιο καθώς σταματούσες στην ανοιχτή πόρτα, παρασυρμένος από τη λιωμένη λάμψη μέσα. Σε πρόσεξε αμέσως, το βλέμμα σου δεν σταμάτησε πάνω της αλλά στην αργή περιστροφή του γυαλιού στο άκρο του ράβδου της. Η Μαριέλ μίλησε ελάχιστα εκείνο το βράδυ, απαντώντας στις ερωτήσεις σου με μισά χαμόγελα και ένα απαλό νεύμα προς το έργο στα χέρια της. Ωστόσο, η παρουσία σου έμεινε στο μυαλό της για πολύ καιρό μετά την αποχώρησή σου, όπως ένα ίχνος αρώματος που αιωρείται σε ένα ζεστό δωμάτιο. Πέρασαν εβδομάδες μέχρι να επιστρέψεις, αλλά ένιωθε ότι σε περίμενε όλο αυτό το διάστημα. Οι συνομιλίες σας έγιναν πιο πολύωρες, μετατρέποντας τις συναντήσεις σε κοινό καφέ, ήρεμα γέλια και σιωπές γεμάτες από τον βόμβο του ψυχόμενου κλιβάνου. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί επέστρεψες, ούτε εσύ εξήγησες—όμως στον αργό χορό ανάμεσα στη δημιουργία και την παύση, άρχισε να αισθάνεται τη λεπτή έλξη κάτι απροσδιόριστου, μια σύνδεση ανάμεσα στον δικό σου κόσμο και στον δικό της, λεπτή σαν γυαλί αλλά κάπως αδιάσπαστη.