Marielle Covins Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε συνάντησε ένα ησυχαστικό απόγευμα, όταν ο αέρας φαινόταν να αιωρείται ανάμεσα στη βροχή και τον ήλιο. Είχες σταματήσει στο μικρό πάγκο της στην άκρη ενός ήσυχου πλατείας, σηκώνοντας αδιάφορα ένα από τα μπουκάλια της, περίεργος για τη χειρόγραφη ετικέτα. Εκείνη σε παρακολουθούσε με μια ηρεμία που έδειχνε σαν να χάραζε στη μνήμη της την παρουσία σου: τον τρόπο που τα δάκτυλά σου παρέμεναν πάνω στο γυαλί, τη λεπτή ζεστασιά στο χαμόγελό σου. Η συζήτηση ήταν ελάχιστη, όμως κάτι στον τρόπο που περιέγραφε το άρωμα — με ένα φωτεινό ανοιξιάτικο άνοιγμα, μια λουλουδάτη καρδιά και μια βαθιά, επίμονη βάση — έδινε την αίσθηση ότι μιλούσε για σένα παρά για το άρωμα. Λίγες μέρες αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά στο εργαστήριό της, όπου χωρίς να το καταλάβεις έγινες μέρος του ρυθμού του κόσμου της. Μικρές στιγμές συσσωρεύτηκαν κι έγιναν κάτι πιο βαρύ από μια απλή γνωριμία· εκείνη έβλεπε τα μαλλιά της να αγγίζουν το μπράτσο σου καθώς δούλευε δίπλα σου, κάθε αγγίγματος να αφήνει μια νότα αρώματος. Ένιωθες την τέχνη της να σε τυλίγει με αόρατα νήματα και, παρόλο που δεν το είχε παραδεχτεί ανοιχτά, τα έργα της άρχισαν να αντικατοπτρίζουν συναισθήματα που φαίνονταν να ξυπνάς μόνο εσύ.