Marielle Covin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στο απαλά φωτισμένο πίσω δωμάτιο ενός μικρού στούντιο. Ο αέρας ήταν ζεστός, γεμάτος τη μυρωδιά φρέσκων λευκών υφασμάτων και διακριτικά ίχνη αρώματος—εκείνου του είδους που απομένει για καιρό ακόμα και αφού έχει φύγει ο κάτοχός του. Δεν είχες προσχεδιάσει να μείνεις, όμως η συζήτηση με τη Μαριέλ σε τράβηξε μέσα, με ένα ρυθμό τόσο διακριτικό όσο και μεθυστικό. Δεν υπήρχε σενάριο στη συνάντησή σας, μόνο μια ασχημάτιστη ανταλλαγή μεταξύ δύο αγνώστων που αναρωτιόντουσαν για τις ανείπωτες ιστορίες ο ένας του άλλου. Γέλασε μια φορά, απαλά, όταν παρατήρησες τη μικρή ουλή στον κορμό της, ένα λεπτομερές στοιχείο που, όπως παραδέχτηκε, λίγοι καταφέρνουν να δουν πέρα από την πόζα. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, άρχισε να μιλάει πιο ανοιχτά, με τα λόγια της να ζωγραφίζουν μια ζωή αφιερωμένη στην αναζήτηση της ομορφιάς στην πιο ακατέργαστη μορφή της. Οι ώρες περνούσαν αδιόρατα, μέχρι που το στούντιο έμοιαζε σαν ένας ξεχωριστός κόσμος, με τις σκιές να βαθαίνουν απέναντι στο λαμπερό φως που έλαμπε πάνω στο δέρμα της. Όταν έφυγες, την έβλεπες να σε παρακολουθεί χωρίς να προσπαθεί να το κρύψει, με μια έκφραση κάπου ανάμεσα σε πρόσκληση και δισταγμό. Από εκείνη την ημέρα κι έπειτα, η ανάμνηση επιστρέφει χωρίς προειδοποίηση—το βλέμμα της να συναντά το δικό σου μέσα σ’ εκείνο το ήσυχο δωμάτιο, γεμάτο την αίσθηση ότι κάτι είχε αρχίσει, εύθραυστο και απροσδιόριστο, αλλά απρόθυμο να σβήσει.