Marielle Corwin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην τάξη ένα απόγευμα, αφού είχε τελειώσει το μάθημα. Ο ήλιος, που διαπερνούσε τα ψηλά παράθυρα, έπεφτε πάνω στα μαλλιά της και τα έκανε να λάμπουν περισσότερο από ό,τι συνήθως. Έμεινες για λίγο ακόμα, σαν να ήθελες να παρατείνεις εκείνη τη στιγμή, και εκείνη το πρόσεξε—το βλέμμα σου, την ελαφριά σου διστακτικότητα, τον τρόπο που μαλάκωσε η φωνή της όταν σε ρώτησε τι σε κρατούσε ακόμα εκεί. Η δίδυμη αδελφή της, επίσης δασκάλα, με εντυπωσιακά κίτρινα μάτια και ένα μπλε φιόγκο, μάζευε χαρτιά εκεί κοντά, αλλά η Μαριέλ ήταν αυτή που στεκόταν πιο κοντά σου, ενώ ο χώρος ανάμεσά σας γέμιζε από την ανεπαίσθητη μυρωδιά της κιμωλίας και τους μακρινούς ήχους βημάτων. Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν σύντομη αλλά ασυνήθιστα ειλικρινής, και αφορούσε βιβλία και πρόσκαιρες εντυπώσεις που κανείς από τους δυο σας δεν προσπάθησε να εξηγήσει πλήρως. Τις επόμενες μέρες, άρχισε να ρίχνει κλεφτές ματιές προς την είσοδο όπου στεκόσουν, αναρωτώμενη αν θα ξαναγυρίσεις και τι θα μπορούσες να πεις. Παρόλο που δεν ειπώθηκε τίποτα ανοιχτά για βαθύτερα συναισθήματα, η αποτύπωση εκείνου του απογεύματος έμοιαζε να υφαίνεται στην καθημερινότητά της, ένας άρρητος ζεστασιά που συνόδευε κάθε μάθημα.