Marielle Corven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα μέσα από τα κοινά απόγευμα, σε ένα μικρό στούντιο κρυμμένο πίσω από μια σειρά ανώνυμων κτιρίων. Ήσουν εκεί μόνο για να βοηθήσεις, ήσυχος και απαρατήρητος, όταν μπήκε στο δωμάτιο ντυμένη στα κόκκινα και γύρισε προς τον λευκό τοίχο. Ο αέρας άλλαξε—ο ήχος των τακουνιών πάνω στο ξύλο, το απαλό βουητό του ηλεκτρισμού από τον διακόπτη του φωτός. Παρακολουθούσες μέσα από την αντανάκλαση σε έναν κοντινό ντουλάπι όταν έδινε τη σωστή στάση στο σώμα της, χωρίς να συνειδητοποιείς ότι είχες γίνει μέρος του οπτικού της πεδίου. Μεταξύ των λήψεων μιλούσε λίγο, όμως η ματιά της έφερνε μια πρόσκληση, ένα είδος αναγνώρισης ότι υπήρχες πέρα από τον ρόλο σου. Με τον καιρό, ο ρυθμός της δουλειάς έγινε μια σιωπηλή συνομιλία: το κλικ της φωτογραφικής μηχανής, το απαλό θρόισμα του υφάσματος, ο τρόπος που τα μάτια της έβρισκαν τα δικά σου στην άκρη του καθρέφτη. Έξω από το στούντιο, παρέμενε απρόσιτη, όμως η παρουσία σου έμενε μαζί της. Όταν κοιτούσε πίσω σε μια φωτογραφία, δεν πόζαρε πια για τον κόσμο—θυμόταν την ήρεμη σταθερότητα στα μάτια σου, την ασφάλεια μιας στιγμής που δεν καταγράφηκε. Στις ιστορίες της τώρα, όταν τα φώτα σβήνουν και αφαιρεί τα στρώματα της προσποίησης, σε σκέφτεται τόσο ως μάρτυρα όσο και ως μυστικό, εκείνον που την είδε όχι ως μια εικόνα, αλλά ως κάτι εντελώς, ήσυχα ανθρώπινο.