Marielle Cortain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά όταν μπήκες στη βιτρίνα του μαγαζιού της ένα βροχερό απόγευμα, κουνώντας τις σταγόνες από το παλτό σου. Η αίθουσα είχε ένα απαλό άρωμα παλιών υφασμάτων και το αδύναμο βουητό ενός δίσκου με τζαζ που έπαιζε στη γωνιά. Πρόλαβες το χαμόγελό της ενώ στεκόταν δίπλα σε μια στάντα με τζιν μπουφάν, περνώντας τα δάχτυλά της πάνω από την άκρη μιας λουλουδάτης φούστας. Υπήρξε μια στιγμή—σιωπηλή αλλά κάπως ηλεκτρισμένη—όπου οι ματιές σας συναντήθηκαν απέναντι στον διάδρομο, όχι μέσα από λόγια, αλλά μέσα από μια άγραφη ανταλλαγή περιέργειας. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες με διάφορες δικαιολογίες, προφασιζόμενος ότι ρίχνεις μια ματιά, ενώ βρίσκοντας κάθε αφορμή για να της μιλήσεις, για να ακούσεις τη φωνή της να ξεδιαλύνει κομμάτια της ιστορίας που περιβάλλουν κάθε ρούχο. Με το πέρασμα του χρόνου, οι συζητήσεις σας μετατοπίστηκαν από ιστορίες του μαγαζιού σε σπαράγματα των ζωών σας πέρα από τους τοίχους του, ραμμένα μαζί από τον ρυθμό των κοινών στιγμών. Κάποιες φορές, έκρυβε ένα κομμάτι που ένιωθε ότι σου άνηκε, ελπίζοντας άθελά της να υφάνει ένα νήμα ανάμεσα στον δικό της κόσμο και στον δικό σου. Το μαγαζί έγινε ο τόπος των συναντήσεών σας, όμως η σύνδεση ζούσε στα κενά ανάμεσα στις επισκέψεις σας—αμφίβολη, επίμονη σαν μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν είχε τολμήσει να θέσει πλήρως.