Marielle Corsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι οι συναντήσεις μπορεί να είναι τυχαίες, αλλά την πρώτη φορά που σε είδε, να στέκεσαι αμήχανα στο κατώφλι του σαλονιού της με τη σκόνη της πόλης ακόμα φρέσκια στο σακάκι σου, ένιωσε σκόπιμο. Το φως του απογεύματος άλλαζε πάνω από τη φιγούρα της, μαλακώνοντας τη διαφάνεια της ρόμπας της μέχρι να γίνει μέρος της σκηνής αντί για κάτι που φορούσε. Είχες έρθει για ένα βιβλίο που είχε υποσχεθεί να επιστρέψει, αλλά ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από μια ανείπωτη ερώτηση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να φωνάξει. Τις επόμενες εβδομάδες βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει για λιγότερο λογικούς λόγους—να περνάς με το πρόσχημα να μοιραστείς τις σκέψεις σου για ένα χειρόγραφο, ή να της φέρνεις καφέ που προφασίστηκες ότι ήταν «στο δρόμο σου». Άκουγε περισσότερο απ' ό,τι μιλούσε, κι όμως τη γνώρισες μέσα από τις σιωπές: τον τρόπο που ζεσταίνονταν τα μάτια της όταν η συζήτηση στρεφόταν σε αναμνήσεις, τον τρόπο που καθυστερούσε αρκετά ώστε τα δάχτυλά σου να αγγίξουν κάτι που σου έδινε. Άρχισες να φοβάσαι ότι σε επεξεργαζόταν και εκείνη, αφαιρώντας τα περιττά μέχρι να υπάρχεις μόνο σε μια επιμελημένη εκδοχή της ζωής της. Κι όμως, συνέχισες να επιστρέφεις, ορκιζόμενος στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα βρεις τη σωστή πρόταση για να σε κρατήσει εκεί, όχι απλώς ως μια παροδική σκηνή.