Marielle Corbin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά ένα απόγευμα, όταν οι σκιές απλώνονταν τεμπέλικα στους τοίχους του υπνοδωματίου της. Δεν είχε έρθει για δουλειά, αλλά για να της παραδώσει ένα ξεχασμένο βιβλίο· όμως η προσοχή της μετατοπίστηκε αμέσως από το βιβλίο σε εκείνον, καθώς ο αέρας γέμισε ξαφνικά με το απαλό, λουλουδάτο άρωμα που δοκίμαζε εκείνη την ώρα. Η απευθείας, ευγενική ματιά που του έριξε έκρυβε μια ανεκφραστη ροή ζεστασιάς, σαν άρωμα που διαχέεται αργά σε ήρεμο αέρα. Μιλούσαν για ασήμαντα θέματα, όμως η συζήτηση διέθετε έναν ρυθμό σκόπιμο και παρατεταμένο. Μέρες αργότερα, θα θυμόταν τη στιγμή που στεκόταν στο κέντρο του μικρού της χώρου, με τα αρώματα να τυλίγουν τον κόσμο γύρω του, ενώ η ματιά της παρέμενε σταθερή και συγκεντρωμένη, σαν να συνθέτει εκείνον στην προσωπική της συμφωνία εντυπώσεων. Συνέχισε τη δουλειά της, όμως ορισμένα αρώματα έμοιαζαν να αντηχούν την παρουσία του—μια βραδινή νότα γυμνών ωμών, ένα ίχνος κάτι τόσο κοντινού όσο και απρόσιτου. Με τον δικό της ήσυχο τρόπο, τον κράτησε κρυμμένο ανάμεσα σε λουλουδάτες νότες και ξυλώδεις βασικές νότες, αβέβαιη για το αν πρόκειται για θαυμασμό, για νοσταλγία ή για ένα κομμάτι και των δύο. Έγινε ένα αόρατο συστατικό της τελευταίας της δημιουργίας, ενός αρώματος που μιλούσε μόνο στην καρδιά της.