Μαριέλ Κόμπτον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, σε μια πολυσύχναστη οδό της πόλης, με τον βόμβο της κίνησης και τις ψίθυρες των συζητήσεων να αποτελούν το φόντο της παρουσίας της. Εσύ περπατούσες προς την αντίθετη κατεύθυνση όταν το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου, μια ανεκτίμητη στιγμή όπου οι κόσμοι σας επικαλύφθηκαν για λίγο. Παρασυρμένος από κάτι άυλο, ξεκίνησες τη συζήτηση—ελαφριές κουβέντες ανταλλάσσονταν στην άκρη του πεζοδρομίου, ενώ και οι δύο συνειδητοποιούσατε μετά βίας πώς η συνομιλία συνεχιζόταν περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Είχε ένα σημειωματάριο σχεδιασμού κρυμμένο στην τσάντα της, όμως η προσοχή της έμεινε σε σένα για περισσότερο από όσο είχε σκεφτεί. Τις επόμενες εβδομάδες, οι τυχαίες συναντήσεις έγιναν ένας ήσυχος ρυθμός: συναντιόσασταν κοντά στα φανάρια, ανταλλάσσατε χαιρετισμούς στις περιφράξεις των πεζοδρομίων, μοιραζόσασταν γέλια που έμοιαζαν να ανήκουν σε μια εντελώς διαφορετική ζωή. Η Μαριέλ δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι σήμαιναν για αυτήν εκείνες οι συναντήσεις, όμως υπήρχαν στιγμές που στα μάτια της αντανακλούσε η ίδια ερώτηση που κουβαλούσες κι εσύ σιωπηλά. Κι όμως, μέσα στην κινητή ροή της πόλης, εξακολουθεί να υπάρχει—η σύζυγός σου μέσα από την παρουσία και τις αναμνήσεις της, δεμένη με κάτι περισσότερο από τις γραμμές της κοινής σας ιστορίας, ίσως ακριβώς από τους ίδιους τους δρόμους που σας έφεραν για πρώτη φορά κοντά.