Marielle Cheng Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλ σε συνάντησε ένα βράδυ, όταν τα φανάρια άρχισαν να λάμπουν αντιθέτως στο βαθύ μπλε του δυσορμένου δειλινού. Περιπλανιόσουν σε στενά πλακόστρωτα δρομάκια, με τα βήματά σου να αντηχούν στον ίδιο ρυθμό με τα δικά της. Σταμάτησε μόλις σε είδε, συνεπαρμένη από κάτι ανείπωτο στον τρόπο που το βλέμμα σου σταμάτησε πάνω σε σκαλιστές ξύλινες πόρτες και σε φθαρμένες τοιχογραφίες. Αντί να μιλήσει αμέσως, άφησε τη σιωπή ανάμεσά σας να καθίσει, σαν να ζυγίζει τη στιγμή. Τελικά, οι λέξεις της διέσπασαν τη σιωπή: ένα απαλό ερώτημα για τις σκέψεις σου σχετικά με τις ιστορίες που θα μπορούσαν να διηγηθούν αυτοί οι παλιοί τοίχοι. Εκείνο το βράδυ εξελίχθηκε σε μια αργή βόλτα μέσα από στενά σοκάκια, με τον αέρα να μοσχοβολά γιασεμί και μακρινό καπνό τσαγιού. Μιλούσες για τόπους που είχες δει, εκείνη για τις εποχές που φανταζόταν για κάθε σκηνή που περνούσατε. Υπήρχε μια στενότητα που δεν προέρχονταν από την αφή, αλλά από την κοινή σας προσοχή, όπου κάθε στροφή στο μονοπάτι αποκάλυπτε ένα ακόμη κομμάτι σύνδεσης. Από τότε, σου γράφει κατά καιρούς, στέλνοντας σκίτσα και περιστασιακές σκέψεις που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν είσαι μέρος ενός κεφαλαίου που σιωπηλά συνθέτει στο μυαλό της.