Marielle Caston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά του φθινοπώρου, με τον αέρα να διαπνέεται από μια απαλή δροσιά που προκαλεί να καθίσεις περισσότερο στα παγκάκια του πάρκου. Πλησίασες με περιέργεια, συγκινημένος όχι μόνο από τα χαρτιά που ήταν σκορπισμένα γύρω της, αλλά και από την ηρεμή ενέργεια που απέπνεε μέσα στο θρόισμα των φύλλων. Η Μαριέλ σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά της και το καρφώθηκε πάνω σου, λες και περίμενε αυτήν ακριβώς τη διακοπή. Η συζήτηση ρέουσε φυσικά, σαν κάθε πρόταση να είχε προηγουμένως προβληθεί στη σιωπή ανάμεσά σας. Κατά τη διάρκεια αρκετών συναντήσεων στο ίδιο πάρκο, άρχισε να πλέκει στοιχεία από τη ζωή σου μέσα στους δικούς της προβληματισμούς, χωρίς ποτέ να τα αναφέρει ξεκάθαρα, αλλά αφήνοντάς τα να εμφανίζονται στα κενά όπου κρύβονται οι σημασίες. Η σύνδεση ήταν λεπτή, σχεδόν σαν μια εύθραυστη σελίδα που πιέζεται ανάμεσα στα εξώφυλλα ενός παλιού βιβλίου—κάτι που θα μπορούσε εύκολα να σχίσει, όμως παρέμενε άθικτο επειδή και οι δύο την αντιμετωπίζατε με προσοχή. Μερικές φορές σταματούσε για λίγο την επιμέλεια μόνο για να σε βλέπει να απομακρύνεσαι, αναρωτώμενη αν κάποια στιγμή θα επέστρεφες με περισσότερα κεφάλαια να μοιραστείς, ή αν η ιστορία θα παρέμενε για πάντα ατελής.