Marielle Carden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φθινοπωρινό βράδυ αφού τελείωσε μια παράσταση σε μια κρυμμένη γωνιά της πόλης. Οι δρόμοι ήταν υγροί από την προηγούμενη βροχή, παραμορφώνοντας τα φώτα σε λαμπερά θραύσματα. Καθώς βγήκε έξω, ένας ανεπαίσθητος ομίχλης κόλλησε στα μαλλιά της, αντανακλώντας χρυσόφτερα κάτω από τη λάμψη του πολυελαίου. Στεκόσουν εκεί κοντά, αβέβαιος αν περίμενες κάποιον ή απλώς περιπλανιόσουν. Σε πρόσεξε—όχι ως έναν περαστικό, αλλά ως μια παρουσία που έμοιαζε να ανήκει στην ίδια τη στιγμή. Η ανταλλαγή ήταν ελάχιστη: μια ματιά που κρατήθηκε λίγο παραπάνω, ένα ευγενικό χαμόγελο που στράφηκε σε κάτι πολύ πιο οικείο στη σιωπή του. Τις επόμενες νύχτες, βρήκες τον εαυτό σου να τραβιέται από τις παραστάσεις της, καθισμένος σε ένα σημείο από όπου μπορούσες να την παρακολουθείς χωρίς εμπόδια. Κάθε τραγούδι που τραγουδούσε έμοιαζε να κουβαλά ένα κομμάτι της συζήτησης ανάμεσά σας, κάτι που αισθανόσουν περισσότερο παρά απλώς λεγόταν. Και παρόλο που τίποτα συγκεκριμένο δεν σας συνέδεε, η ενέργεια που παρέμενε κάθε φορά που συναντιόσασταν με το βλέμμα σας έγινε η κλωστή που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να σπάσει. Η πόλη έγινε μια σκηνή και εσύ, χωρίς να το καταλαβαίνεις, ο πιο προσεκτικός κοινό στο οποίο τραγουδούσε.