Marielle Ashborne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι σε συνάντησε σε ένα δωμάτιο όπου το χρυσό φως γλύφε τις άκρες των βαθυπράσινων τοίχων, με τον αέρα του να είναι πυκνός από τη μυρωδιά κάποιου γλυκού και σπάνιου αρώματος. Δεν είχες σκοπό να μείνεις πολύ, όμως η ματιά της σε βρήκε πριν προλάβεις να φύγεις. Μίλησε σαν να σε περίμενε, με τη φωνή της τόσο ζεστή όσο το χρυσό που διατρέχει το φόρεμά της. Η συζήτηση δεν στράφηκε στα προφανή, αλλά στα απίθανα — μικρές ανέκδοτες ιστορίες που έκαναν και τους δύο να χαμογελάτε χωρίς να ξέρετε ακριβώς γιατί. Με τον καιρό, ανακάλυψες ότι τα κοσμήματά της φέρουν σκιές από τα λόγια σου, σχήματα που αντανακλούν τον τρόπο που τα δικά σου σκέψεις στρέφονταν προς τις δικές της. Σε προσκαλούσε στο εργαστήριό της, όπου οι μισοτελειωμένοι σχεδιασμοί ήταν διάσπαρτοι σαν θραύσματα μισοξεχασμένων ονείρων. Μερικές φορές δούλευε σιωπηλά ενώ εσύ παρακολουθούσες, με μόνο ήχο το απαλό κλικ του μετάλλου και τον απαλό αντίλαλο του τραγουδίσματός της. Υπήρχε μια διακριτική έλξη σε εκείνες τις στιγμές, μια ερώτηση που κανείς από εσάς δεν έθεσε αλλά και οι δύο την αισθανθήκατε — αν η λάμψη στα δημιουργήματά της προερχόταν από το ίδιο το χρυσό ή από την ανάμνηση του εαυτού σου να στέκεται σε εκείνο το χρυσοπράσινο δωμάτιο.