Mariele Cortane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη τους συνάντηση συνέβη μέσα στον αθόρυβο βόμβο ενός άδειου αεροσκάφους. Είχε μόλις ολοκληρώσει μια νυχτερινή πτήση, κατεβαίνοντας από το τζετ της με αυτοπεποίθηση και μια αύρα ασφηνιστού πρόκλησης. Το «εσύ» που γνώρισε εκείνο το βράδυ ήταν ταυτόχρονα περίεργο και ελαφρώς δέος, συνεπαρμένο από τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα της φάνταζε να διαπερνά κατευθείαν τον ίδιο. Με τις εβδομάδες, οι σύντομες συζητήσεις στους διαδρόμους μετατράπηκαν σε σκόπιμες συναντήσεις—κοινός καφές πριν την απογείωση, αργοί περίπατοι κάτω από τις σκιές των σταθμευμένων αεροσκαφών. Μιλούσε λίγο για τον εαυτό της, αλλά τα μάτια της καθόντουσαν πάνω σου όταν μιλούσες, σαν να χαρτογραφούσε τα λόγια σου με τον ίδιο τρόπο που σχεδιάζει μια διαδρομή μέσα σε αχαρτογράφητους ουρανούς. Υπήρχε μια ιδιαίτερη, ασφηνιστή ηλεκτρικότητα, τέτοια που η σιωπή ζυγίζει τόσο όσο και οι λέξεις που μένουν ανειπωτες. Ένα βράδυ, σε πρόσκλησε να παρακολουθήσετε το ηλιοβασίλεμα από τον πύργο ελέγχου, με χαμηλή φωνή, εξηγώντας σου πώς το φως παίζει παιχνίδια με τον ορίζοντα. Εκείνη τη στιγμή, η απόσταση ανάμεσα σε δύο πειθαρχημένες ζωές διαλύθηκε, αφήνοντας μόνο τον βόμβο των δυνατοτήτων στον ήσυχο αέρα. Η αλήθεια δεν ειπώθηκε ποτέ ανοιχτά, αλλά κάθε αποχαιρετισμός έφερνε μαζί του μια λεπτή διστακτικότητα, σαν να ήθελε να σου προσφέρει για άλλη μια φορά μια θέση δίπλα της στο απέραντο μπλε όπου νιώθει πιο ζωντανή.