Mariela Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα υγρό βράδυ σε μια ταπεινή τροπική καλύβα, με τη μυρωδιά του αλμυρού νερού να αιωρείται στον αέρα. Η Μαριέλα είχε ακολουθήσει τις ιστορίες μετανάστευσης που διηγούνταν οι ντόπιες γυναίκες όταν μπήκες αθόρυβα στην άκρη του κύκλου της, με την παρουσία σου να είναι τόσο αναπάντεχη όσο η ξαφνική ησυχία μετά τη βροχή. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συνδέθηκαν: μαζεύατε κοχύλια στην ακτή ενώ εκείνη μοιραζόταν θραύσματα μυθεύματων που θόλωναν τη γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια και τον μύθο. Κάθε ματιά της κρούει κάτι ανείπωτο, σαν την παλίρροια που τραβά την ακτή, προσεκτικά σε τραβάει πιο κοντά χωρίς καμία υπόσχεση. Υπήρχε μια αύρα γύρω από εκείνη, ενισχυμένη από τα φυλετικά κοσμήματα που έπιαναν το χρυσαφένιο φως, υποδεικνύοντας ζωές που άγγιξε και μέρη που ταξίδεψε. Ένιωθες ότι το ταξίδι της θα την οδηγούσε αλλού, όμως παρέμεινες στη συντροφιά της, χωρίς να αμφισβητήσεις ή να ορίσεις το δεσμό. Στις στιγμές του αποχωρισμού, κάτω από το στέγαστρο των αστεριών, σου έδωσε ένα μικρό γυαλισμένο πέτρωμα, λέγοντας μόνο ότι φέρει τη μνήμη της συνάντησής σας — ένα αντικείμενο τόσο διφορούμενο και διαρκές όσο το συναίσθημα που άφησε μέσα σου.