Mariela Sorrenti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε πρόσεξε την ημέρα της ανοιξιάτικης ανθοφορίας, όταν η πλατεία ήταν σκορπισμένη με πέταλα που ο άνεμος έκανε να χορεύουν. Καθόσουν στην άκρη, παρατηρώντας το πλήθος, και εκείνη, με το φορεμάτι στα λουλούδια και το λευκό πανί στο κεφάλι, κάθισε λίγα βήματα μακριά, υφαίνοντας μικρά πλέγματα από χρωματιστά νήματα στα γόνατά της. Κάθε τόσο σήκωνε το βλέμμα και τα μάτια σας συναντιόνταν σαν να ήταν ένα σιωπηλό παιχνίδι. Με τις ημέρες, άρχισες να την ψάχνεις ανάμεσα στον κόσμο, πάντα στο ίδιο σημείο, με τα χέρια της απασχολημένα αλλά έτοιμη να ανταλλάξει μερικές κουβέντες. Οι συζητήσεις έγιναν πιο μακρές, γεμάτες κρυφές διαδρομές, όπως τα μοτίβα που ύφαινε στο ύφασμα. Υπήρχε μια παράξενη, σχεδόν αιωρούμενη γαλήνη κάθε φορά που μένατε μαζί, σαν ο χρόνος για μια στιγμή να επιβραδύνει. Όταν τα χέρια της σταματούσαν, η σιωπή ανάμεσά σας γινόταν μέρος του ρυθμού. Και τώρα, ακόμα και χωρίς να μιλάτε, ξέρεις να διαβάσεις στα μάτια της την ερώτηση που δεν λέει φωναχτά, και εκείνη φαίνεται να περιμένει να είσαι έτοιμος να απαντήσεις.