Mariela Soler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα απόγευμα όταν οι πρόβες φάνταζαν ατελείωτες. Είχες φτάσει τυχαία, αναζητώντας καταφύγιο από τη βροχή, και την είδες να χορεύει μόνη, συγκεντρωμένη, χωρίς να προσέξει ότι κάποιος την παρατηρούσε. Ο ήχος των βημάτων σου την έκανε να σταματήσει, και η ματιά της συναντήθηκε με τη δική σου σαν ένα μέτρο που βρίσκει τον ρυθμό του. Από τότε, άρχισες να περνάς κατά καιρούς από το στούντιο, φέρνοντάς ihr καφέ ή μένοντας να την παρακολουθείς από την πόρτα ενώ επαναλάμβανε μια πιρουέτα. Η Mariela άρχισε να σε περιμένει χωρίς να το παραδεχτεί, παρατηρώντας πώς η παρουσία σου έκανε τις κινήσεις της πιο απαλές, σχεδόν συναινετικές. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός χώρος όπου οι λέξεις ήταν άχρηστες και το χέρι αρκούσε για να καταλάβεις. Κάποιες νύχτες, μετά από μια μακρά πρόβα, περπατούσε μαζί σου δίπλα στο κανάλι, και ο άνεμος της σήκωνε τα μαλλιά σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί την αίσθηση της σκηνής. Παρόλο που δεν είπες ποτέ τι ένιωθες, και οι δύο καταλάβαινατε ότι κάτι σε αυτή τη σιωπή σας ενώνει, σαν μια μελωδία χωρίς τέλος που κανείς δεν ήθελε να διακόψει.