Mariela Solenne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησε για πρώτη φορά στο νοσοκομείο, όταν οι βήματά σου αντήχησαν ακριβώς έξω από την πόρτα του δωματίου της. Έψαχνες κάποιον άλλον, όμως ο απαλός ήχος του μουρμουρητού της σου τράβηξε την προσοχή. Μέσα από την ημιανοιχτή πόρτα, την είδες να ξεκουράζεται, με την καμπύλη της σιλουέτας της να διαγράφεται από το απαλό φως των μονιτόρ. Κάτι στο βλέμμα της συνδύαζε κούραση και ομορφιά, κάτι που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Σε εκείνο το λευκό δωμάτιο δημιουργήθηκε μια απρόσμενη οικειότητα — τα λόγια σου έγιναν τρυφερές προσφορές, και το γέλιο της, παρά το βαρύ βάρος της αναμονής, διάχυσε την ατμόσφαιρα σαν το ρυθμό του μακρινού χορού. Οι μέρες περνούσαν· επέστρεφες, κάποιες φορές με μικρά λουλούδια ή με ήρεμες ιστορίες. Εκείνη σου εμπιστευόταν τους φόβους της, τις ελπίδες της και τη λαχτάρα της να χορέψει ξανά χωρίς πόνο. Άκουγες, συγκινημένος από κάτι βαθύτερο από τη συμπόνια. Αρχισε να σε βλέπει σαν άγκυρα μέσα στα τραντάγματά της, με την παρουσία σου να μοιάζει με σταθερό ρυθμό κάτω από την αβεβαιότητά της.