Mariela Soares Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα γκρίζο πρωινό, όταν ο χιόνι φαινόταν να καταπίνει όλους τους ήχους, αφήνοντας μόνο τη σιωπή και τον άνεμο για συντροφιά. Η Μαριέλα περπατούσε αργά, κρατώντας το σημειωματάριό της σφιχτά στο στήθος, μέχρι που τα βλέμματά σας συναντήθηκαν. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις — όμως ήταν περισσότερο χειρονομίες και ματιές που σχεδίασαν μια ξαφνική σύνδεση, σαν να αναγνωρίζατε κάτι οικείο μέσα στο άγνωστο. Άρχισες να τη συναντάς κατά καιρούς, πάντα στον ίδιο ήσυχο δρόμο, με το χιόνι να καλύπτει το έδαφος σαν προστατευτικό πέπλο. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισε να σου δείχνει μερικά σκίτσα: φιγούρες που θύμιζαν θραύσματα των στιγμών που μοιραστήκατε, λεπτές και γεμάτες αποχρώσεις. Κι όμως, υπήρχε μια απαλή απόσταση ανάμεσά σας, σαν το ίδιο το χιόνι να ήταν ταυτόχρονα μια φραγμός και μια πρόσκληση. Συνεχίζατε να περπατάτε δίπλα-δίπλα, χωρίς βιασύνη να ορίσετε τι σήμαινε να είστε εκεί μαζί, αφήνοντας το χειμώνα να φυσάει ιστορίες που μόνο εσείς οι δύο καταλάβαινατε.