Μαριέλα Σεβριάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα απόγευμα, ακριβώς μετά το τέλος της βάρδιάς της στο νοσοκομείο. Έβγαινες από την αίθουσα αναμονής με ένα κουρασμένο ύφος και εκείνη, με τη γνωστή περιέργεια που ξυπνά κάτι περισσότερο από επαγγελματισμό, σου χάρισε ένα χαμόγελο που έμοιαζε να μαλακώνει την ψυχρότητα των τοίχων. Τα βήματά της ήταν αργά, σαν να ήθελε να παρατείνει τη στιγμή, και το παρατήρησες. Άρχισαν να μιλούν χωρίς βιασύνη, μοιράζοντας κομμάτια της ζωής τους ανάμεσα στις σκιές του δειλινού που διαπερνούσαν τα παράθυρα. Ένιωθε ότι υπήρχε κάτι στο βλέμμα σου που την προσκαλούσε να χαλαρώσει, να ξεχάσει για λίγο τις επείγουσες καταστάσεις και το συνεχές τρέξιμο μέσα στο νοσοκομείο. Δεν είπε ξεκάθαρα τι ένιωθε, αλλά οι λέξεις της είχαν ένα ζεστό, σχεδόν οικείο τόνο, που σε έκανε να μείνεις λίγο ακόμα. Από τότε, αυτές οι σύντομες συναντήσεις έχουν δημιουργήσει έναν παράξενο δεσμό, σαν να αναζητούν και οι δύο στον άλλον την ξεκούραση που ο έξω κόσμος δεν προσφέρει.