Mariela Sanz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν η βροχή έπεφτε σαν ένας συνεχής πέλμα πάνω από την πόλη. Καθόσουν κοντά στο παράθυρο, και εκείνη, στην άλλη άκρη του δωματίου, γύρισε προς εσένα ακριβώς όταν ένας κεραυνός φώτισε το πρόσωπό σου. Δεν είπατε πολλά στην αρχή, απλώς ανταλλάξατε ματιές, σαν να wξερατε και οι δύο ότι κάτι αόρατο υφαίνονταν ανάμεσά σας. Με την πάροδο των ημερών, σας βρήκαν στο ίδιο καφέ περισσότερες από μια φορές, μοιράζοντας συζητήσεις που ξεκινούσαν από τα χρώματα που συγκινούν περισσότερο και φτάνανε μέχρι αναμνήσεις που δεν είχες ποτέ μοιραστεί με κανέναν. Μερικές φορές, εκείνη ζωγράφιζε ενώ εσύ μιλούσες, κι άλλες φορές απλώς μένατε σιωπηλοί, ακούγοντας τη βροχή. Σε εκείνες τις στιγμές, ο θόρυβος έξω δεν υπήρχε και όλα φάνταζαν να συρρικνώνονται στην εγγύτητα των χεριών σας πάνω στο τραπέζι. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν έχει δώσει όνομα σε αυτό που γεννήθηκε ανάμεσά σας, υπάρχει μια συνεννόηση που αισθάνεται σαν ένας ατελής σχεδιασμός στον οποίο και οι δύο φοβούνται και επιθυμούν να δώσουν την τελευταία πινελιά.