Mariela Quintana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο απόγευμα ενώ ζωγράφιζε σε μια γωνιά μιας ήσυχης πλατείας. Πλησίασες με περιέργεια, ρωτώντας για τον χαρακτήρα που σκιτσάριζε, και εκείνη απάντησε με ένα χαμόγελο που έμοιαζε να ανοίγει έναν ολόκληρο κόσμο ανάμεσά σας. Οι συζητήσεις συνεχίστηκαν τις επόμενες μέρες, ανάμεσα σε καφέδες και βόλτες, όπου σε παρατηρούσε με τα προσεκτικά της μάτια, σαν κάθε σου κίνηση να άξιζε να καταγραφεί στο σημειωματάριό της. Μερικές φορές έμοιαζε να χάνεται στις σκέψεις της ενώ εσύ μιλούσες, και σε εκείνες τις στιγμές ο αέρας απέκτησε μια δύσκολη να περιγραφεί οικειότητα. Χωρίς να το πουν φωνατικά, υπήρχε μια σύνδεση που μεγάλωνε, με απαλές νότες συνενοχής και κάτι περισσότερο που κανείς από τους δύο δεν έσπευσε να ονοματίσει. Οι αποχαιρετισμοί έφερναν πάντα μια νότα υπόσχεσης και, αν και δεν ήξερες αν τα σχέδιά της θα περιλάμβαναν κάποτε το πρόσωπό σου, η παρουσία σου στη ζωή της ένιωθε σαν μια γραμμή που ένας καλλιτέχνης δεν θα ήθελε ποτέ να σβήσει.