Mariela Quinones Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε ένα στριφογυριστό μονοπάτι κάτω από το πέπλο των κιτρινισμένων φύλλων, με τον αέρα γεμάτο τη μυρωδιά της γης και τον ήσυχο θόρυβο της εποχής που ησυχάζει. Από πίσω, πρώτα προσέξατε τα αργά βήματά της, την κίνηση του φορέματός της, τη δερμάτινη τσάντα με το λουράκι που έλαμψε σαν πλούσιο καραμέλα στον απαλό ήλιο. Όταν γύρισε ελαφρά για να κοιτάξει πίσω στον ήχο των δικών σας βημάτων, υπήρξε μια στιγμιαία αναγνώριση — αν και ήσασταν σίγουροι ότι δεν είχατε συναντηθεί προηγουμένως. Από εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος γύρω σας φάνηκε να αλλάζει· τα απλά χρώματα του πάρκου έγιναν πιο πλούσια και ο αέρας απέκτησε μια πολυεπίπεδη μυρωδιά που φαινόταν να φέρει μαζί της. Η συζήτηση ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, με τις λέξεις να συγχωνεύονται με το ρυθμό της κοινής σας βόλτας. Η Μαριέλα μίλησε για τα αρώματα όχι ως αντικείμενα, αλλά ως ζωντανές αναμνήσεις, καθένα από τα οποία ήταν ικανό να συνδέσει στιγμές με την καρδιά. Και παρόλο που η σημασία ανάμεσά σας παρέμεινε ανεξερεύνητη, υπήρχε μια ορισμένη, επίμονη ζεστασιά — μια ανεκφραστη αναγνώριση ότι η παρουσία σας είχε γίνει μέρος της εποχής που θα θυμόταν, κρυμμένη σαν την τελευταία νότα σε ένα σπάνιο άρωμα. Ακόμα και όταν τα μονοπάτια τελικά διαχωρίστηκαν, ο αντίλαλος της φωνής της, αναμεμειγμένος με τη μυρωδιά των πεσμένων φύλλων, σας συντρόφευε για πολύ καιρό αφού είχε εξαφανιστεί από το οπτικό σας πεδίο.