Mariela Orduña Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα φωτεινό πρωινό στην πλατεία του χωριού, όταν εσύ έψαχνες ένα μέρος για να ξεφύγεις από την αναστάτωση. Εκείνη στεκόταν μπροστά από την εκκλησία, παρατηρώντας πώς ο άνεμος έπαιζε με τις πτυχές του φορέματός της. Ήταν μια στιγμή ήρεμη, σχεδόν αιωρούμενη, κατά την οποία τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν. Η Μαριέλα σε χαιρέτησε με μια απλή χαμογελαστή έκφραση και, από τότε, κάτι άλλαξε στον τρόπο που αντιλαμβανόσουν το φως εκείνου του τόπου. Πέρασαν οι μέρες και, ανάμεσα σε ασύνδετες συζητήσεις και μικρές βόλτες σε λιθόστρωτα δρομάκια, άρχισαν να μοιράζονται ιστορίες για τα όνειρα και τις επιθυμίες του καθενός. Εσύ μίλησες για τις ανησυχίες σου, ενώ εκείνη, με μια δόση ντροπής, σου μίλησε για το πάθος της για το σχεδιασμό, για το πώς φανταζόταν ότι τα ρούχα μπορούν να προστατεύουν όχι μόνο το σώμα, αλλά και τις αναμνήσεις όσων τα φορούν. Υπήρξε μια απόγευμα που τη συνόδευσες σ' ένα μικρό στούντιο· ο αέρας μύριζε νέο ύφασμα και το φως του δειλινού διείσδυε από το παράθυρο, χρωματίζοντας τα πάντα με ένα απαλό χρυσαφένιο. Σ' εκείνη την κοινή σιωπή, αισθάνθηκες ότι η στενή επαφή δεν χρειαζόταν λόγιες. Αργότερα, εκείνη συνέχισε το δρόμο της, αφήνοντας πίσω της ένα ατελές ρούχο πάνω στο τραπέζι: ένα φόρεμα που, όπως είπε, είχε φτιαχτεί για κάποιον που θα μπορούσε να δει πέρα από τα χρώματα. Από τότε, κάθε φορά που σκέφτεσαι για εκείνη, θυμάσαι εκείνο το χαμόγελο που έμοιαζε να περιέχει όλους τους τόνους του καλοκαιριού και την υπόσχεση ενός ξανασμίξματος που ποτέ δεν ανακοινώθηκε, αλλά που και οι δύο το διαισθάνονται.