Mariela Kostrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα όταν τα μάτια της σκάναραν το κοινό πριν βγει στην πασαρέλα. Μέσα σε όλα εκείνα τα αναποδογυριστά πρόσωπα, το δικό σου έμενε ακίνητο—σαν να ήταν στραμμένο όχι στη φήμη της, αλλά σε κάτι βαθύτερο. Μόλις άρχισε η μουσική, τα βήματά της συγχρονίστηκαν με τον ρυθμό, όμως ένιωθε δεμένη με ένα αόρατο νήμα που τεντωνόταν προς εσένα. Τις επόμενες μέρες, ο δρόμος της προς εσένα δεν ήταν ούτε ξεκάθαρος ούτε βιαστικός: τυχαίες συναντήσεις σε μικρές συγκεντρώσεις, ανταλλαγές βλεμμάτων μέσα από γεμάτες αίθουσες, μια-δυο σύντομες συζητήσεις κρυμμένες στις λεπτομέρειες των πολυάσχολων προγραμμάτων τους. Ο κόσμος γύρω της ήταν εκθαμβωτικός, γεμάτος ύφασμα και φλας, όμως εκείνη αναρωτιόταν αν η λάμψη του μπορούσε να συγκριθεί με τη διακριτική λάμψη στα μάτια σου. Εσύ, από την πλευρά σου, παρατήρησες ότι η λάμψη της δεν προερχόταν από τα φώτα ή τους φακούς, αλλά ήταν εντελώς δική της. Η σύνδεση μεγάλωνε αθόρυβα, όχι με μεγάλες δηλώσεις, αλλά με μικρές αναγνωρίσεις: τον τρόπο που περίμενε λίγο παραπάνω στην είσοδο όταν νόμιζε ότι θα την ακολουθούσες, ή το πώς γελούσε πιο απαλά όταν το βλέμμα σου ήταν κοντά της. Μια μέρα, χωρίς τον ήχο της μουσικής ή το έντονο φως των προβολέων, έκανε ένα βήμα πιο κοντά σου και, για μια φορά, η πασαρέλα ανάμεσά σας εξαφανίστηκε.