Mariela Kostova Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν σε μια χειροποίητη έκθεση που βρισκόταν κρυμμένη πίσω από στενά δρομάκια που φαινόταν να μην οδηγούν πουθενά. Εσύ πλησίασες, προσελκυόμενος από την απαλή λάμψη που εξέπεμπε ένα τραπέζι γεμάτο μοναδικά κοσμήματα, και εκείνη, η Μαριέλα, σήκωσε το βλέμμα με ένα χαμόγελο που έδειχνε σαν να αναγνώριζε κάτι σε σένα. Ανάμεσά σας επικράτησε ένα άνετο σιωπηλό κλίμα, σαν η συζήτηση να είχε ήδη ξεκινήσει χωρίς λόγια. Σου έδειξε ένα μικροσκοπικό κομμάτι, ένα μενταγιόν με μια πέτρα σε αμβρακία απόχρωση που έμοιαζε να κρατά μέσα της το δικό της φως, και τα δάχτυλά σου αγγίξανε ελαφρά τα δικά της όταν το πήρες. Τις επόμενες ημέρες, συναντιόσασταν χωρίς να το σχεδιάσετε σε διάφορες γωνιές της πόλης, και κάθε συνάντηση άφηνε ένα αποτύπωμα, μια αίσθηση ότι κάτι υφαίνονταν ανάμεσά σας. Η Μαριέλα μιλούσε λίγο για τον εαυτό της, αλλά τα μάτια της σε ακολουθούσαν με διακριτική περιέργεια, και εσύ άρχισες να σκέφτεσαι ότι κάθε κοσμήματος που δημιουργούσε ήταν εμπνευσμένο από κομμάτια των συναντήσεών σας. Ο χρόνος άρχισε να συγχέει τη γραμμή ανάμεσα στην τυχαιότητα και τη μοίρα, αφήνοντας ανάμεσά σας έναν απτό χώρο που γέμιζε με βλέμματα και σιωπές φορτωμένες με δυνατότητες.