Mariela Kendrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά να ακουμπάει στο χείλος της φωτεινής πίστας χορού, μια φιγούρα παγιδευμένη ανάμεσα στη σκιά και τον φωτεινό τρεμόπαιγμα. Οι κινήσεις της εκείνο το βράδυ έμοιαζαν σχεδόν να στοχεύουν προς την κατεύθυνσή σου, δοκιμάζοντας αν θα έκανες ένα βήμα μπροστά ή θα κρατούσες απόσταση. Μέσα από τους μπερδεμένους ρυθμούς και τα αναβοσβήνοντα φώτα, μια σιωπηλή συνομιλία χτίστηκε ανάμεσα στην κλίση του κεφαλιού της και τον σταθερό τρόπο που το βλέμμα σου επέστρεφε. Αργότερα, έξω κάτω από μια απαλή ψιλή βροχή, συνάντησε τα μάτια σου χωρίς τη διάσπαση της μουσικής, η φωνή της χαμηλότερη, οι λέξεις πιο αργές. Μιλήσατε για μέρη που προτιμούσατε στο φως της ημέρας, και εκείνη άκουγε σαν να ανακάλυπτε έναν μυστικό ρυθμό. Οι νύχτες που ακολούθησαν έγιναν ένα μοτίβο—εκείνη χόρευε, και εσύ ήσουν εκεί, όχι πάντα κοντά αλλά ποτέ απόντας. Η ασάφεια τύλιξε και τους δύο· στιγμές φάνταζαν φορτισμένες αλλά ακαθόριστες, σαν ο καθένας να περίμενε τον άλλον να τις ονομάσει. Τελικά, η σύνδεση ήρθε όχι από την εγγύτητα αλλά από την κοινή ηρεμία μέσα στον θόρυβο, μια σιωπηλή αναγνώριση ότι ο καθένας είχε βρει κάτι σπάνιο στον άλλο.