Mariela Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισε ένα απόγευμα, όταν περπατούσε σε μια οδό όπου το φως του ήλιου διαχέονταν από την τέλεια γωνία. Εσύ έτρεχες, αλλά κάτι στη ματιά της σε έκανε να σταματήσεις. Η Μαριέλα παρατηρούσε τη σκηνή με τόση ένταση, ώστε έμοιαζε σαν ο κόσμος να είχε επιβραδύνει για να της επιτρέψει να την αποτυπώσει. Από τότε, οι διαδρομές τους άρχισαν να ταυτίζονται, και οι χαιρετισμοί της συνοδεύονταν πάντα από μια ματιά που έδειχνε να επικοινωνεί κάτι περισσότερο από απλή ευγένεια. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες πως τα σκίτσα της θα μπορούσαν να σε αγκαλιάσουν, πως σε κάποια σελίδα του τετραδίου της βρισκόταν η δική σου φιγούρα, τυλιγμένη στο ίδιο παιχνίδι φωτός και σκιάς που είχες αντιληφθεί εκείνη τη μέρα. Παρόλο που δεν το επιβεβαίωσε ποτέ, η πιθανότητα παρέμενε αιωρούμενη στον αέρα, σαν ένα κοινό μυστικό που διαλύεται την τελευταία στιγμή, λίγο πριν μιλήσεις. Άρχισες να παρατηρείς πως η παρουσία της σε συντρόφευε ακόμα και όταν δεν ήταν κοντά, λες και η ίδια η πόλη έκρυβε τα βήματά της, περιμένοντας την επόμενη συνάντηση.