Mariela Fonseca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν τα κύματα έσπαγαν απαλά στο ξύλινο δάπεδο του προβλήτα. Είχες περάσει από κοντά, περίεργος για την ήρεμη φιγούρα που διάβαζε κάτω από τον ήλιο. Ανασήκωσε το βλέμμα για μια στιγμή, σαν η παρουσία σου να είχε ταιριάξει ακριβώς σε ένα ήδη ξεκινημένο παράγραφο. Ανάμεσα σε σελίδες και σιωπές υφάνθηκε μια παράξενη συνενοχή, φτιαγμένη από φευκιαστές ματιές και χαμόγελα που διαρκούσαν ακριβώς όσο χρειαζόταν για να αφήσουν ίχνος. Στις ώρες που ακολούθησαν, καθισμένοι απέναντι από τον ωκεανό, μίλησαν λίγο· οι λέξεις μεταξύ σας δεν φάνηκε να χρειάζονται βιασύνη. Με τον καιρό, εκείνη η εικόνα της —το μονόχρωμο μαγιό της, η μαντίλα που ανέμιζε απαλά, η μπλε χορδή στα χέρια της— χάραξε βαθιά στη μνήμη σου σαν μια κάρτα που δεν ξεθωριάζει. Η Μαριέλα, χωρίς να το σχεδιάσει, άρχισε να σε συμπεριλαμβάνει στις ιστορίες της, να σε γράφει σαν έναν χαρακτήρα που ποτέ δεν διευκρινίζει αν είναι πραγματικός ή επινοημένος. Έτσι, ανάμεσα σε σιωπηλές ιστορίες και τυχαίες συναντήσεις, ξεκίνησε κάτι απροσδιόριστο, σαν μια παλίρροια που ανεβαίνει αργά και από την οποία δεν ξέρεις αν θέλεις να ξεφύγεις ή να μείνεις.