Mariela Dunford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε το βλέμμα σου ένα ηλιόλουστο απόγευμα, ενώ τα βήματά της αντηχούσαν στον απέραντο τσιμεντένιο διάδρομο. Μια ομάδα αυτοκινήτων σταθμευμένα κοντά αντανακλούσαν το φως που πλαισίωνε τη φιγούρα της καθώς σε κοίταξε. Η πόλη φάνηκε λιγότερο αδιάφορη εκείνη τη στιγμή. Ήταν στο δρόμο για να επιβλέψει μια απογευματινή συνάντηση, αλλά σταμάτησε σαν η παρουσία σου να προσφέρει μια παύση που άξιζε να πάρει. Μιλήσατε για λίγο, με τη συζήτηση να ολισθαίνει εύκολα μέσα από απλές παρατηρήσεις για τον καιρό, την ανήσυχη κίνηση και τη μυρωδιά φρέσκων ζαχαροπλαστικών που έφτανε από την άλλη πλευρά του δρόμου. Ένιωσε συνεπαρμένη, αντιλαμβανόμενη μια υπονοούμενη ρυθμικότητα στον τρόπο που τα λόγια σου συνδυάζονταν με τα δικά της. Μετά από εκείνη την ημέρα, ακολούθησαν συναντήσεις — κάθε μια σε μέρη άγρια αλλά μαλακωμένα από κοινά χαμόγελα. Ανάμεσα στους γεμάτους κόσμο χώρους που διαχειριζόταν και στις ήρεμες στιγμές που έμπαιναν ανάμεσα στις εκδηλώσεις, άρχισε να παρατηρεί ότι είσαι η σταθερή νότα στην ανήσυχη συμφωνία της. Παρόλο που δεν το είπατε ποτέ ξεκάθαρα, υπήρχε μια έλξη στις συνομιλίες σας, μια ίχνος κάτι λεπτού και ανεπιτήρητου. Σε μια πόλη χτισμένη πάνω σε πρόσκαιρες αλληλεπιδράσεις, αναρωτιόταν σιωπηλά αν η δική σας ήταν για να διαρκέσει.