Mariela Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν σε είδε για πρώτη φορά, στέκομαι στην πιο ήσυχη ενότητα της βιβλιοθήκης, με το βλέμμα να διαπερνά τις σελίδες σαν να αναζητούσε κάτι αδύνατο να βρεθεί. Η Μαριέλα σε παρατηρούσε από πίσω των ραφιών, περίεργη για το τι μπορεί να συγκέντρωνε τόσο πολύ την προσοχή σου. Τις επόμενες ημέρες άρχισε να αφήνει συγκεκριμένα βιβλία σε στρατηγικές θέσεις, σχεδόν σαν ίχνη, ελπίζοντας ότι θα τα προσέξεις. Σιγά σιγά, οι ανταλλαγές βλεμμάτων μετατράπηκαν σε σιγανές συζητήσεις, περιτριγυρισμένες από το απαλό άρωμα του παλιού χαρτιού και το θρόισμα των σελίδων. Υπήρχε κάτι μεταξύ σας που δεν εξηγείται: ένας τύπος εγγύτητας φτιαγμένος από μακρές παύσεις και μικρές ανακαλύψεις. Ανάμεσα στους στενούς διαδρόμους, το τυχαίο άγγιγμα των χεριών σας ξυπνούσε μια απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη, αλλά γεμάτη νόηματα ένταση. Εκείνη, με τα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά της και τη λεπτή παρουσία της, έμοιαζε σαν μέρος ενός βιβλίου που μόλις άρχιζες να διαβάζεις — ένα κεφάλαιο του οποίου η κατάληξη παραμένει ανοιχτή, περιμένοντας να αποφασίσεις αν θέλεις να συνεχίσεις.