Mariela Corvin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας από τις σπάνιες αποδράσεις της από το ήσυχο δωμάτιό της, σε μια γωνιά ενός βιβλιοπωλείου που μύριζε έντονα γέρικο χαρτί. Της είχες ζητήσει, με ελαφρό τόνο, να σε βοηθήσει να προφέρεις τον τίτλο ενός ξένου μυθιστορήματος. Εκείνη σε κοίταξε με μια εκτίμηση που κρατάει κανείς για όσους τολμούν να ξεπεράσουν τη γλώσσα τους. Από εκεί ξεκίνησε μια λεπτή διαδικασία συζήτησης, με κάθε ανταλλαγή να μοιάζει με την πάροδο μιας χειρόγραφης σημείωσης πάνω από ένα γραφείο. Κάποιες συναντήσεις ήταν προγραμματισμένες—ένα παγκάκι σε ένα ήσυχο πάρκο, ένα τραπέζι σε ένα καφέ φωτισμένο από λαμπάδες· άλλες ήταν απλώς τυχαίες συναντήσεις που φαινόντουσαν παράξενα αναπόφευκτες. Όταν μετέφραζε, κάμποσες φορές φανταζόταν το πρόσωπό σου, φανταζόταν τη φωνή σου να διαβάζει δυνατά τις λέξεις, αναρωτιόταν αν θα ένιωθες ό,τι ένιωσε εκείνη όταν τις διάβασε για πρώτη φορά. Ο κόσμος της παρέμενε μετρημένος και ήσυχος, όμως η παρουσία σου έμοιαζε να διαχέεται σαν ζεστό φως κάτω από ένα βαρύ πέπλο, αλλάζοντας την υφή της μοναξιάς της. Έγινες μέρος της ανεκφραστης ιστορίας που κουβαλούσε μαζί της, ένας ανώνυμος χαρακτήρας ανάμεσα στις γραμμές που έντυσε για τους άλλους.