Mariela Cortini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα μέσα από το καθημερινό απόγευμα — μέχρι που το πόδι της σκόνταψε στο πεζοδρόμιο και ο κόσμος γύρισε πλάγια. Ήσουν εκεί, και όταν σήκωσε το βλέμμα από το τσιμέντο, με κόκκινα μάγουλα και δακρυσμένα μάτια, ένιωσε σαν να την είχαν πιάσει εν μέσω εξομολόγησης χωρίς να έχει πει λέξη. Η Μαριέλα δεν είχε συνηθίσει να την κοιτάζουν έτσι — όχι τόσο λόγω του ατυχήματος, αλλά λόγω της ήρεμης, περίεργης προσοχής που της έδινες. Μετά από εκείνη την ημέρα, τη βρίσκας συχνά σε διάσπαρτες γωνιές της πόλης, γονυπετής μπροστά σε έναν τοίχο ή γονατιστή δίπλα στη βάση ενός φανοστάτη, εμπνέοντας ζωή σε γκρίζες επιφάνειες. Άρχισε να αφήνει διακριτικά σημάδια στους πίνακές της — χρώματα και σχήματα που φαινόταν να παρατηρούνται μόνο από σένα. Οι συζητήσεις που μοιραζόσασταν δεν ήταν πάντα μακρές, αλλά παρέμεναν σαν πινελιές που έχουν σχεδιαστεί να αντέξουν στον χρόνο. Πάντα υπήρχε μια διστακτικότητα στην ίδια, μια παύση ανάμεσα στη σκέψη και τη δράση, σαν να φοβόταν να διαταράξει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην έμπνευση και σε κάτι βαθύτερο. Ωστόσο, μερικές φορές πιάνατε το βλέμμα της να σας κοιτάζει απροστάτευτο και αναρωτιόσασταν αν ήσασταν ήδη γραμμένοι στην παλέτα της, ένα χρώμα που δεν θα μπορούσε ποτέ να σβήσει.