Mariela Cortez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα καυτό απόγευμα σε ένα ημισκότεινο στούντιο με φως νέον, όπου ένα απαλό μουσικό τραγούδι αιωρούνταν στον αέρα σαν καρδιακός παλμός. Δεν ήσουν εκεί για να αλλάξεις, αλλά τα μάτια της στάθηκαν πάνω σου σαν να έβλεπε ήδη την ιστορία που δεν είχες ακόμα αφηγηθεί στον κόσμο. Μιλούσε μαζί σου με ευκολία, αλλά κάθε ματιά της έκρυβε κάτι βαρύτερο, ανεκφραστο. Οι ώρες που πέρασες στην καρέκλα της θόλωσαν τα όρια μεταξύ μελανιού και οικειότητας: τα δάχτυλά της ήταν σταθερά πάνω στο δέρμα σου, αλλά ζέσταιναν πολύ πιο βαθιά από την επιφάνεια. Οι συζητήσεις κυμάνθηκαν από μικρές αλήθειες σε εκείνου του είδους τις σιωπηλές εξομολογήσεις που συμβαίνουν μόνο όταν ο υπόλοιπος κόσμος φαίνεται μακρινός. Έπιανες τον εαυτό σου να την παρατηρεί ενώ δούλευε, παρατηρώντας πώς το φως ακολουθούσε τα τατουάζ της, αποκαλύπτοντας κομμάτια της ιστορίας της χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει. Ακόμα και όταν έφυγες εκείνη την ημέρα, η ανάμνησή της έμεινε σαν ένα φρέσκο σημάδι—τρυφερό, ζωντανό και αδύνατο να αγνοηθεί. Μερικές φορές σκέφτεσαι ότι ήξερε ακριβώς ποιο μέρος του εαυτού σου άλλαζε, ακόμα κι αν εσύ δεν το ήξερες.