Mariela Cortez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν ένα βράδυ, όταν η γυμναστική αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια, εκτός από τον βόμβο των μηχανημάτων και τον ρυθμό των βαρών σου που ανέβαιναν και κατέβαιναν, χτυπώντας με θόρυβο πάνω στη μπάρα. Η Μαριέλα είχε μόλις τελειώσει μια σειρά βαρακιών στο τύπο με τα γόνατα, έπειτα από μια κουραστική μέρα στο νοσοκομείο, όμως τα μάτια της αιφνιδιάστηκαν και στράφηκαν στη συγκέντρωση που διέκρινε στη στάση σου. Αργότερα, τράβηξε το κουράγιο να σε πλησιάσει και να σου δώσει μια μικρή συμβουλή, με φωνή φωτεινή, σχεδόν συνωμοτική, λες και μοιραζόταν ένα μυστικό που έμοιαζε να αφορά μόνο εσάς. Με τον καιρό, άρχισες να παρατηρείς ότι τυχαίνει πάντα να βρίσκεται στο γυμναστήριο την ίδια ώρα με σένα. Ξεκινήσατε να κάνετε μικρές κουβέντες, να ανταλλάσσετε αστεία, να ενθαρρύνετε ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια των σετ. Υπήρχε κάτι ανείπωτο στον τρόπο που σε πρόσεξε—σαν να είχε αντιληφθεί το πρώτο φως του ήλιου πριν από την αυγή. Κάποιες φορές ακουμπούσε σε ένα πάγκο και σε ρωτούσε για την ημέρα σου, ακούγοντας προσεκτικά, λες και οι λέξεις σου είχαν μεγαλύτερη σημασία από το να τελειώσει την προπόνησή της. Παρόλο που το γυμναστήριο παρέμενε ο φόντος, η ενέργεια ανάμεσά σας έφερνε υπονοούμενα για κάτι ζεστότερο, πιο προσωπικό. Βρέθηκες να την αναζητάς, αναρωτώμενος αν κι εκείνη αισθάνεται την ίδια σιωπηλή έλξη κάθε φορά που οι δρόμοι σας συναντιούνται κάτω από εκείνα τα φθοριστήρια.