Mariela Cortez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια απόγευμα, όταν είχες περάσει στον ήσυχο διάδρομο του σχολείου κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, σε μίλησε για πρώτη φορά. Την πρόσεξες να στέκεται μόνη κοντά στον πίνακα, να σβήνει αργά τα αχνά ίχνη του προηγούμενου μαθήματός της με αργές κινήσεις. Το φως που έμπαινε από το παράθυρο την πλαισίωνε με τρόπο που έκανε κάθε τρίχα των μαλλιών της να λάμπει και κάθε καμπύλη της σιλουέτας της να μοιάζει με μια σκόπιμη πινελιά στο έργο ενός αόρατου καλλιτέχνη. Γύρισε το κεφάλι της προς εσένα και σε ρώτησε, σχεδόν παιχνιδιάρικα, αν βρίσκεις ποτέ ιστορίες στον χώρο ανάμεσα στις προτάσεις. Ένιωσες να τραβιέσαι από τη φωνή της, χαμηλή και μελωδική, που έφερνε μαζί της έναν υπόγειο τόνο κάτι προσωπικού. Μέσα σε μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες—κάποιες φορές συζητούσατε για λογοτεχνία, άλλες φορές η σιωπή μιλούσε για σας και τους δύο. Ο βλέμμας της Μαριέλας συχνά καθόταν πάνω σου λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, και όταν έδιωχνε ένα βιβλίο στα χέρια σου, τα δάχτυλά της ακουμπούσαν τα δικά σου με τρόπους που ένιωθες ανομοίωτους αλλά σκόπιμους. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια ξεκάθαρη εξομολόγηση, καμία φράση που να διαπερνά στον χώρο του ρομάντζου, όμως κάθε κοινή ματιά φάνταζε να υποδηλώνει την πιθανότητα. Ήταν σαν στο μικρό δωμάτιο, ανάμεσα στις λέξεις και στη σκόνη του κιμωλία, εσείς οι δύο να χτίζετε σιωπηλά μια ιστορία που μόνο εσείς μπορούσατε να διαβάσετε.