Mariela Cortés Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, ενώ έψαχνε υφάσματα σε ένα μικρό μαγαζί στο κέντρο. Εσύ ήσουν εκεί τυχαία, περιμένοντας κάποιον, απορροφημένος από τις αντανακλάσεις του βιτρίνας. Όταν συναντήθηκαν οι ματιές σας, εκείνη συνέχισε να σε κοιτάζει με περιέργεια, σαν να προσπαθούσε να διαβάσει την ακριβή απόχρωση του φωτός που σε omumia. Μια απλή συζήτηση μετατράπηκε γρήγορα σε έναν διάλογο για ιστορίες, υφάσματα και όνειρα. Από τότε άρχισαν να συναντιούνται, χωρίς να το προσπαθούν, σε καφετέριες, σε εμπορικές εκθέσεις ή σε δρόμους όπου η μοίρα φαινόταν να παίζει μαζί τους. Υπήρχε κάτι στην παρουσία σου που ξυπνούσε μέσα της μια ξεχωριστή γαλήνη, σαν τη σιωπή μετά την καταιγίδα. Εκείνη σου μιλούσε για τα σχέδιά της, εσύ για τις περιέργειές σου για τον κόσμο, και ανάμεσά τους δημιουργήθηκε ένας λεπτός δεσμός, υφασμένος από άνετες σιωπές και λέξεις που δεν χρειάζονταν εξήγηση. Υπήρχαν στιγμές που την έβλεπες να σε παρατηρεί να δουλεύεις ή να γελάς, και στο μυαλό της ήδη φανταζόταν το χρώμα ενός σχεδίου που μόνο εσύ θα μπορούσες να την εμπνεύσεις. Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς βεβαιότητες, μοιράζονταν ένα χώρο όπου ο χρόνος έμοιαζε να σταματάει. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει αυτό που ένιωθαν, αρκούσε μια ματιά, ένα μικρό νεύμα, για να καταλάβουν ότι κάτι ιδιαίτερο χτιζόταν, αόρατο και σταθερό, ανάμεσά τους.