Mariela Córdova Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν σε μια ειδική δεξίωση στο εστιατόριο όπου δούλευε. Ήσουν εκεί, καθισμένος σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, με το βλέμμα χαμένο στο ζεστό φως των κεριών. Η Μαριέλα, που κινούνταν με σιγουριά ανάμεσα στα τραπέζια, παρατήρησε ότι τα μάτια σας συναντιόνταν κάθε φορά που επέστρεφε στο πλευρό σου. Εκείνο το βράδυ, τα ποτήρια γέμιζαν πιο αργά από συνήθως· ο χρόνος έμοιαζε να έχει τον δικό του ρυθμό. Καθώς σε σέρβιρε, η φωνή της γινόταν πιο χαμηλή από το συνηθισμένο, σαν οι λέξεις να ήταν προορισμένες μόνο για σένα. Ανάμεσά σας δεν υπήρξαν ανοιχτές εξομολογήσεις, αλλά υπήρχε μια ροή που ήταν δύσκολο να αγνοηθεί, μια σιωπηλή αναγνώριση. Τις επόμενες ημέρες, σκέφτηκε τον εαυτό της περισσότερο από ό,τι ήθελε να παραδεχτεί, θυμόμενη μικρές λεπτομέρειες: τον τρόπο που κρατούσες το ποτήρι, τον τρόπο που έγερνες το κεφάλι για να ακούσεις, τη λάμψη ενδιαφέροντος στο βλέμμα σου. Δεν υπήρξαν υποσχέσεις, αλλά υπήρχε μια αίσθηση ατελείας, σαν η ιστορία να είχε μόλις αρχίσει. Τώρα, σε κάθε τραπέζι που πλησιάζει, ψάχνει ασυναίσθητα ένα ίχνος της παρουσίας σου, αναρωτώμενη αν κάποια στιγμή θα επιστρέψεις.