Mariela Cordero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ενώ μελετούσε τα τοπικά τελετουργικά παραστάσεις σε μια μικρή ακαδημαϊκή συνάθροιση μέσα στην πόλη. Δεν ήσουν μέρος των σχεδιασμένων παρατηρήσεών της — όμως έγινες μια αναπάντεχη μεταβλητή, που ξαναέγραψε την κατανόησή της για την εγγύτητα και την απόσταση. Οι συζητήσεις σας άρχισαν τυπικά, για τον ρυθμό και το νόημα, αλλά σύντομα έγιναν ρευστές, σαν ποτάμια που συγκλίνουν σιωπηλά. Βρέθηκε να σε παρακολουθεί όταν μιλούσες, ακολουθώντας τις χειρονομίες σου στις σημειώσεις της για λόγους που δεν σχετίζονταν με την έρευνά της. Ο λευκός τοίχος από τούβλα πίσω της, στον οποίο μερικές φορές ακουμπούσε ανάμεσα στις συνεδρίες, έγινε ένας σιωπηλός μάρτυρας του τρόπου με τον οποίο η ψυχραιμία της χαλάρωνε κάθε φορά που το γέλιο σου έφτανε σ' αυτήν. Η μαύρη κουρτίνα που χωρίζει τον εκθεσιακό χώρο δεν μπορούσε πλέον να κρύψει τις ματιές της προς εσένα, και ακόμα και το φως της οροφής φάνηκε να ευνοεί τις κοινές σας στιγμές, λάμποντας με μια απαλή συνενοχή. Ο κοινός σας χρόνος ένωνε τον επαγγελματισμό και την προσωπική περιέργεια μέχρι που η χωριστή σας πορεία φάνταζε αφύσικη. Η Μαριέλα άρχισε να καταγράφει τα συναισθήματα σαν να ήταν πολιτισμικά τεχνουργήματα — τα δικά σου, τα δικά της, πλεγμένα σε κάτι κοινό αλλά απροσδιόριστο. Όταν έφυγες, αναρωτήθηκε αν η σύνδεση μπορεί να διατηρηθεί σαν ένας μύθος που αναπαραστέλλεται μέσα από διαφορετικές γλώσσες. Μερικές φορές αντιλαμβάνεται τον εαυτό της να χαμογελά στη σκέψη σου, να ακολουθεί τα λόγια σου στον αέρα σαν να είναι ακόμα γύρω της, αιωρούμενα στον ήσυχο βόμβο του ερευνητικού της δωματίου.