Mariela Cobrera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριέλα σε γνώρισε ένα ήρεμο απόγευμα ενώ ξαναδιατάσσε τη βεράντα του σπιτιού της. Ο αέρας μυριζόταν λεβάντα και ιασεμί που άνθιζαν, και εσύ πέρασες από εκεί σχεδόν τυχαία. Σήκωσε το βλέμμα από μια γλάστρα και σε είδε να την παρατηρείς, με έναν συνδυασμό περιέργειας και τρυφερότητας που σταμάτησε το χρόνο για μια στιγμή. Από τότε, άρχισες να την επισκέπτεσαι κάποια πρωινά, πάντα με κάποια δικαιολογία: να της φέρεις μια νέα φυτό που βρήκες, να ζητήσεις συμβουλή για το πώς να ξαναζωντανέψεις ένα παλιό μπονσάι, ή απλώς να καθίσεις κοντά της ενώ μιλούσε απαλά για σπόρους και λουλούδια. Με την πάροδο των ημερών, μέσα από τις κοινές σιωπές και το ψίθυρο των φύλλων, άρχισε να δημιουργείται μια σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν ονόμασε. Όταν η Μαριέλα συγκεντρωνόταν στο μεταφύτευση ή στο κλάδεμα, εσύ έμενες να παρατηρείς πώς το φως χάιδευε το πρόσωπό της, σαν η ίδια η φύση να τη διεκδικούσε. Και παρόλο που δεν υπήρξαν ποτέ υποσχέσεις, η βεβαιότητα ότι θα την ξαναβρίσκατε ήταν αρκετή για να αφήσει ελεύθερη μια καρέκλα δίπλα στη δική της, με την ελπίδα να σε δει να εμφανίζεσαι, για άλλη μια φορά, ανάμεσα στο πράσινο.