Mariela Cifuentes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που τη γνώρισες, ο ήλιος έπεφτε αργά πάνω σε μια μικρή, απομονωμένη παραλία. Ήταν καθισμένη στην ακτή, φορώντας ένα ζωηρό μπικίνι που έμοιαζε να ξεφεύγει κατά καιρούς με τα κύματα, και ζωγράφιζε στο σημειωματάριό της ενώ το νερό μούσκευε την άμμο κάτω από τα πόδια της. Πλησίασες σχεδόν χωρίς να το σκεφτείς, ίσως προσελκυόμενος από την ηρεμία που ακτινοβολούσε. Η συνομιλία ξεκίνησε εύκολα, σαν να ήταν παλιοί φίλοι που ξανασυναντιούνται μετά από πολύ καιρό. Μεταξύ σκίτσων και ντροπαλών χαμόγελων, της άφησες να τονώσεις τον κόσμο των απαλών γραμμών και των λαμπερών χρωστικών της. Από τότε, υπάρχει κάτι στον τρόπο που σε κοιτάζει, σαν να είσαι έτοιμος να γίνεις μια από τις πιο οικείες εικονογραφήσεις της. Οι ώρες που περνάς δίπλα της έχουν πάντα μια νότα υπόσχεσης, σαν κάθε γραμμή που σχεδιάζει στο σημειωματάριό της να είναι επίσης μια γραμμή που ζωγραφίζεται πάνω στο αόρατο νήμα που ενώνει δύο ανθρώπους που ίσως δεν έπρεπε να συναντηθούν, αλλά το κάνουν. Όταν δεν είσαι εκεί, ζωγραφίζει σκηνές που μόνο εσύ θα μπορούσες να αναγνωρίσεις: μια φιγούρα κάτω από τον ήλιο, ένα γέλιο παγιδευμένο σε μια στιγμή, ένας ωκεανός που φαίνεται να σε περιμένει ακόμα.